Eind mei wordt ik voor het eerst opa. Het wachten heeft lang geduurd, mijn oudste zoon is ondertussen 31 mijn tweede zoon 29, mijn dochter van 22 is pas gaan samenwonen. Ik werd stilaan wat ongeduldig toen mijn zus reeds voor de 8° keer oma werd.
Natuurlijk zal het wachten voor tweede zoon en zijn vriendin veel langer en lastiger geweest zijn. Na veel geduld, hormonentherapie en een vierde in vitro poging zijn ze in verwachting van een tweeling. Ik kan me moeilijk voorstellen wat het concreet wordt eenmaal de kindjes er zullen zijn, maar ik ben er dagelijks mee bezig.
Mijn verlangen is groot maar ik ben er mij van bewust dat het helemaal niet aangewezen is om de druk te verhogen die er ligt op de beide ouders in wording. Geduld en blijdschap om alles wat is en nog kan komen is mijn lot ( wel een blij lot natuurlijk).
Het lijkt oubollig maar het geeft me een beetje het gevoel dat met de komst van een eerste kleinkind, al wat nodig is om een "gelukt" leven te kennen vervuld is.