rouwen

Terugkeren naar de lijst

Verhaal gelezen van Herve, die zich na het overlijden van echtgenote , aan zijn lot overgelaten voelt.
Een ding kan ik hem zeggen: Herve, je bent niet gek.

Zelf heb ik over 2 jaar mijn man verloren, na drie jaar ziekte, en een jaar later mijn vader. Mij rest er dus niemand. Wij hadden geen kinderen. Ik werk nog deeltijds om aan de 4 muren te ontsnappen, maar wat als dit ophoudt (nog een jaartje dan ben ik 65).Het enige levende wezen in huis is de papegaai van mijn man. Bezoek raar of zelden, en als de bel al eens
gaat is het meestal een verkoper of getuige van jehova

Dat je omgeving het stilaan laat afweten , is een waarheid als een koe . Het leven gaat door ..... alleen niet voor jezelf.
Deze morgen hoorde ik de traplift gaan , ging de deur open en hoorde ik de stem van mijn man....... Het zijn dingen die regelmatig gebeuren, de realiteit slaat weer dubbel zo hard toe en de rest van de dag ga je op automatische piloot.

Heb overwogen om hulp te zoeken: professionele hulp. Misschien ook iets voor Herve. Maar het is geen eenvoudige stap.
De komende weken zijn extra moeilijk: het moet allemaal "peis en vree" zijn. Moeilijk als je hart leeg is en er rare kronkels door je hoofd gaan.

Daarom wens ik alle mensen, die in hetzelfde schuitje zitten sterkte en gemoedsrust voor de komende dagen.

Beste,

ik las net uw verhaal hier en vroeg me af van waar u bent. Ik onderneem ook graag wel eens wat. Ben zelf weduwe geworden in 2010, maar ben ondertussen weer gelukkig gehuwd. Maar mocht u bv. eens nood hebben aan een babbel ofzoiets, dan staat mijn deur (of oor!) altijd open. Ikzelf ben bijna 55 en woon sinds kort in Minderhout, de omgeving hier is nog heel onbekend voor mij. Maar zoals gezegd, ben steeds bereid om nieuwe contacten te leggen en waar het kan iets te doen voor iemand, ook al is het maar een luisterend oor aanbieden. Ik ben reeds 21 jaar invalide en kan dus niet echt de tuin komen omspitten of iets dergelijks. U mag mij steeds contacteren via: elsjeapostel62@gmail.com.

Ik hoop spoedig van u te mogen horen.

Elsje

Av9304,

zo herkenbaar je verhaal,bijna hetzelfde als het mijne, buiten dat m'n ouders er nog zijn . Ook ben ik werkzoekende, na meer dan 750 sollicitaties nog altijd niets, rampzalig als 55+, gelijk wat de regering zegt.Dus niet moeilijk als je gedachten 1 wens worden.
Ik wens je sterkte en gemoedsrust toe! Alhoewel ikzelf geen idee heb hoe dat te bereiken.

Een tijdje geleden, dat ik hier nog eens kwam piepen. Dank aan AL7390 voor de respons en ik wens je veel geluk
met de sollicitaties. Ik doe een halftime en dat geeft me toch nog wat "sociaal" leven.

Wat me opvalt is, dat iedereen klaagt over sociaal isolement. De enkele keren, dat ik contact gezocht heb, liepen meestalop een sisser uit na enige tijd, omdat ik het gevoel had, dat het initiatief nemen om samen iets te doen altijd van mij uitging.

Contacten leggen en daarna onderhouden is moeilijk. Ook ik heb me al betrapt op het laten aansleuren om contact op te nemen in ogenblikken , dat het allemaal niet zo lekker zat. De neiging om je af te sluiten is dan heel groot.Met de weinige mensen , die ik in mijn leven heb, probeer ik dan ook zo goed mogellijk contact te houden.

Er blijft wel altijd een gemis: want je maatje, dat je verloren hebt , komt niet terug. De jarenlange steun en het vertrouwen in mekaar krijg je niet terug. En daar heb ik het nog altijd moeilijk mee.

Allemaal herkenbaar. Ik verloor m'n soulmate/echtgenoot 1.5jaar gelden, mis hem nog altijd enorm.
Nog altijd van voor z'n overlijden op zoek naar een job . Hetzelfde jaar hem en job verloren maar nu zoek ik wel een deeltijdse job. Dus alleen, weinig sociaal contact want thuis zitten voor pc solliciteren is daar niet bevorderlijk voor , met het gemis dat blijft duren. EN toch proberen door te doen!

Hallo AL 7390

Kwam hier nog eens piepen en zag dat je gereageerd had.

Ben je toevallig uit Vlaams Brabant, dan kunnen we eventueel eens afspreken en zo het
sociaal isolement wat verbreken.

Groetjes