Hervé, de rouwverwerking is een zeer pijnlijk, innerlijk proces. U moet het wegvallen van uw echtgenote proberen te aanvaarden en een leven voor en na proberen af te bakenen. Dat is des te moeilijker omdat het ook een deel van uw eigen identiteit is dat samen met haar wegviel.

Hoewel elk verhaal, elke rouw persoonlijk en uniek is, omvat het rouwproces doorgaans wel drie fases. Tijdens die fases moet u vier taken vervullen.

Eerst is er de schok bij het vernemen van het overlijden. Zelfs indien men voorbereid werd om ooit dit nieuws te vernemen – in het geval van een ziekte bijvoorbeeld – blijft de schok onvermijdelijk. Op dat ogenblik weet men eerst niet hoe te reageren. Men begrijpt het niet en ontkent de werkelijkheid, men is ervan overtuigd dat het onmogelijk is en dat de persoon zal terugkeren.

1ste taak: de werkelijkheid aanvaarden

Deze doorgaans vrij korte periode maakt snel plaats voor de werkelijkheid. Men voelt zich verdrietig, opstandig, ongerust, bang... Men begint te huilen en aanvaardt stilaan de realiteit. De rouwverwerking kan beginnen.

Daarna volgt de belangrijkste fase in de rouwverwerking, de zogenaamde “reactieve depressie”.

Dit is een heel moeilijke fase waarin het belangrijk is dat u niet alleen blijft om te vermijden dat u in een nog diepere depressie zou verzeilen.

Deze fase wordt gekenmerkt door:

 De fysieke tekenen van een depressie: niets bezorgt u nog plezier, u hebt geen eetlust, de vermoeidheid wordt intenser, slapeloze nachten volgen elkaar op, u verwaarloost uw vroegere bezigheden...

 Emotionele en intellectuele verwarring: aandachts- en concentratieverlies, u voelt zich verdrietig, soms begint u zomaar te huilen, u bent gevoelig voor alle details die u aan de overledene doen denken. U kunt de indruk krijgen dat u gek wordt.

2de taak: de pijn van het verlies aanvaarden

Die gevoelens en ervaringen zijn volstrekt normaal en zullen met de tijd verminderen…

Wees geduldig met uzelf, neem uw tijd. Uw lijden en de verschillende gevoelens die ermee gepaard gaan voluit beleven, zal u helpen in uw rouwverwerking.

Terwijl het voor uw vrienden misschien tijd is om de bladzijde om te slaan, is dat voor u natuurlijk nog niet het geval. De duur van een rouwproces varieert van mens tot mens maar over het algemeen spreekt men toch van een periode van twee jaar.

Zoek mensen op die hetzelfde meegemaakt hebben. Bij hen hoeft u zich niet in te houden. In sommige praatgroepen kunt u ook bepaalde gevoelens uiten die u anders misschien zou onderdrukken. Indien u de indruk hebt dat uw lijden niet overgaat, aarzel dan niet uw arts aan te spreken.

Derde taak: probeer opnieuw een plaats voor uzelf te vinden in een wereld zonder de overledene

Tot slot moet u zichzelf ook ontspanningsmomenten en vrije tijd gunnen.

Op dat ogenblik bent u klaar om de laatste fase van uw rouwproces aan te vatten. De fase van het loslaten en het heropbouwen.

Vierde taak: een nieuwe plaats aan de overledene geven en opnieuw van het leven leren houden

U zult natuurlijk nooit uw echtgenote vergeten, maar u leert wel opnieuw uw eigen leven in handen te nemen, er een zin aan te geven en een leven zonder haar tegemoet te zien. Misschien zal uw echtgenote altijd aanwezig blijven, als inspiratiebron bijvoorbeeld.

Vanaf dan kunt u uw energie opnieuw in nieuwe projecten stoppen... en bent u goed op weg om te genezen!

Wanneer is men genezen?

Uw leven zal vanzelfsprekend nooit meer zoals vroeger zijn. Je kunt moeilijk over een echte genezing spreken en die zal dan nog voor iedereen verschillend zijn.

Toch zijn er drie elementen die op genezing kunnen wijzen:

 U voelt zich doorgaans opnieuw op uw gemak in uw eigen leven, u kunt opnieuw genieten van de kleine dingen des levens.
 U kunt opnieuw de gewone beslommeringen aan.
 U wordt minder overvallen door verdriet.

U zult bovendien als een ander, groter mens uit dit rouwproces komen.